Söz dururken renklere sığındım, bunca fotoğraf hevesim ondan... Söyleyemediklerim var diye çekiyorum, kendimi anlamak, dahası anlatmak için çekiyorum...

Tüm sustuklarımın yerine çekiyorum, biriktirdiğim her şey için, renk ışığa sadık kalsın diye çekiyorum, aşkları ölmesin diye... Çekmezsem ne yapacağımı bilmediğimden çekiyorum, konuşmayı bilmediğimden, konuşmaya bi başlarsam, susmayı unuturum diye korkudan çekiyorum...

Belki bir kareye sığdırırsam hayatı, basitleşir yaşamak, kurtulurum bu delilikten diye çekiyorum... Hiçbir fotoğraf değiştiremese de hayatı, belki çektiklerim yaşadıklarım, ya da yaşadıklarım çektiklerim olur diye çekiyorum... Gördüklerimi, duyduklarımı çekiyorum... Bakıp da göremeyenler varsa diye... Görmezden geldiklerimizi çekiyorum... Önemsemediklerimizi! Belki bir Allah'ın kulu çıkar, önemser de; çektiklerim iflah olur diye çekiyorum... Bütün bunlar içinde bir de; öylesine çekiyorum... Çok sevdiğimden, hayatımda bir defa maksadımı aşayım diye yani... Şu hayatın her karesinde, birinizle ortak bişey yaşıyoruz, onu bilin diye çekiyorum!